کرامت معلمـان را نادیده نگیرید

اگر انسان بتواند معلم خوبی باشد
و دست به کار خوب دیگری بزند خیانت کرده است
دکتر علی شریعتی
از روز دوشنبه ۳ مرداد ماه ۱۳۹۰ که رئیس جمهور دولت دهم محمود احمدی نژاد در مراسم افتتاح یک طرح صنعتی در علی آباد کوتول گفت: «خوشبختانه با اجرای هدفمندی یارانه‌ها کسی محتاج نان شب نیست» نزدیک به ۱۴ سال می‌گذرد.
به اینکه قانون هدفمندسازی یارانه‌ها چقدر درست بوده و چقدر درست اجرا شده است کاری نداریم، پس از اجرای این طرح یک واقعیت غیر قابل انکار وجود دارد و آن مواجه شدن جامعه با معضل گرانی است، رشد روزافزون گرانی در اکثر موارد به ویژه در مورد کالاهای اساسی و مایحتاج عمومی و درمان و دارو این روزها برای مردم به یک امر طبیعی تبدیل شده است.نتیجه ی این گرانی‌ها در چند سال اخیر منجر به تغییر شرایط زندگی طبقه متوسط در سطح جامعه شده است به شکلی که بین درآمد و خرجکرد اکثر خانواده ها توازن لازم وجود ندارد.
برخلاف جوامع پیشرفته که معلمان در ردیف اقشار پردرآمد قرار می گیرند و از بهترین امکانات رفاهی برخوردارند در کشور ما معلمان از چنین شرایطی برخوردار نیستند، تصور کنید بخواهید یک معلم را اگر قرار باشد فقط با حقوق معلمی امرار معاش کند و تک حقوق باشد در یکی از طبقات اجتماعی قرار دهید به نظر شما وی را در ردیف کدام طبقه می توان گنجاند؟ خدا را شکر معلمان هنوز به آن مرحله نرسیده اند که به نان شبشان محتاج باشند امامعلمانی که به تنهایی نان آور خانه هستند در شرایط سختی زندگی می کنند، بعضی ها به دنبال شغل دوم رفته اند و بعضی‌ها به تعبیری با کاهش هزینه ها فقر را مدیریت می کنند و روز به روز سفره هایشان کوچک و کوچکتر می شود وغیر ممکن است دولتمردان و نمایندگان مجلس و مدیران و مسئولان ارشد جامعه از چنین وضعیتی بی خبر باشند.
بطور کلی دو قوه ی مقننه و مجریه هرکدام به نحوی از زندگی روزمره ی معلمان در امر معیشت آگاه هستند، اینکه چرا مجلس تا کنون نتوانسته به لحاظ حفظ شأن و منزلت و کرامت معلمان اقدامی مؤثر انجام دهدو با وضع قوانینی که راهگشا و حلال مشکلات معلمان باشد برای این قشر فرهیخته قدمی بردارد جای سؤال دارد،
دو بازوی نظام جمهوری اسلامی قوه مقننه و قوه مجریه هستند، هر قانونی را که مجلس تصویب کند و در اختیار دولت قرار دهد دولت موظف است به بهترین نحو ممکن با نظارت دقیق مجلس اجرا کند اینکه چرا کسی برای ارتقاء جایگاه معلمان فکری نمی کند جای سؤال دارد، رئیس جمهور که می گوید:« ما وظیفه داریم هر کاری انجام دهیم تا امنیت، معیشت و عزت معلمان حفظ شود، چونکه معتقدم ما می‌توانیم با منطق و دست به دست هم دادن این مسیر را طی و مملکت را آباد کنیم، می گوید من هیچ قولی نمی‌دهم اما فقط یک قول می‌دهم که اگر روزی و روزگاری قدرت و اختیاری پیدا کردم، قطعاً به معلمان توجه کنم چرا که این معلم است که فرزندان ما را تربیت می‌کند و نسل آینده و تصویر فردای کشور را با آزادی و استقلال و غیرت و مردانگی شکل می‌دهد نه افراد بی هویت. » به نظر شما چه کسانی رئیس جمهور را همراهی نمی کنند؟
بد نیست در روز معلم به مسؤولان بلندپایه نظام یادآوری شود که ای مقامات مسؤول این سخنان شما که : «ما خدمتگزاران دستگاه تعلیم و تعلم باید با دلگرمی، عشق، علاقه، محبت و توکل به خداوند متعال کارها و اهداف خود را پیش ببریم. امیدواریم بتوانیم در مهم‌ترین ارگان کشور که با روح انسان ها سر و کار دارد قدم های مثبتی برداریم، عزت، احترام و کرامت معلم باید در جامعه افزایش یابد و تمامی ارگان ها توجه خود را معطوف به دستگاه آموزش و پرورش کنند، برای معلمان باید شرایطی ایجاد شود تا بتوانند با عشق و افتخار عنوان معلمی را برای خود عنوان کنند، چراکه این شغل کار پروردگار متعال است و معلمین ما کار خدایی انجام می‌دهند.» حرف‌های قشنگی است اما تا زمانی که برای مشکلات اقتصادی معلمان در سطح جامعه چاره ای اساسی اندیشیده نشود و معلم برای تامین معاش روزانه اش از حقوق و مزایای مناسبی برخوردار نباشد صحبت از حفظ شأن منزلت اجتماعی معلم نه درد جامعه را بهبود می بخشد نه درد معلم را، دولتمردان و مجلسیان باید کاری کنند که خون از دل نیاید، سرشک از دیده ی معلم پاک کردن فایده ای ندارد و این حرف من نگارنده نیست بلکه حاجی‌بابایی نایب رئیس مجلس معتقد است که : معلم قله‌ای است که اگر به آن توجه نکنیم تمامی دامنه‌ها آسیب خواهند دید.، دانش‌آموزان فقط باید توسط معلمان تعلیم و تربیت شوند، فقط در این شرایط بسیاری از مشکلات در کشور افول پیدا خواهد کرد لذا امید است به زودی و به فضل الهی از معبرهای اقتصادی عبور کنیم و دست دولت باز شود تا معلمان و مدارس مورد توجه قرار گیرند چراکه آبادانی مملکت فقط یک راه دارد و آن هم توجه به آموزش و پرورش است و اگر جای جای کشور آباد شود اما آموزش مشکل داشته باشد بازهم راه به جایی نخواهیم برد.