دعواهای سیاسی برای مردم آب و نان نمی شود

گاهی برای خواندنِ یک شعر لازم است
روزی ســه بـار انجمنــم را عوض کنـــم
از هر سـه انجمن که در آن شعر خوانده‌ام
آن گـه مســـیر آمـدنــم را عـوض کنــم
ناصـر فیـض
از بدو پیروزی انقلاب اسلامی تا کنون در عرصه‌ی منازعات سیاسی، تنها آفتی که بیشترین آسیب را بر پیکره‌ی انواع تشکل‌ها اعم از حزب و گروه و دسته و سازمان و انجمن و بطور کلی کلیه‌ی جریانات سیاسی وارد کرده است تندروی و افراط‌گرایی بوده است، فارغ از صورت‌برداری از نیروهای سیاسی قدیم و جدید در سپهر سیاست ایران، چپ و راست، اصلاح‌طلب و اصولگرا، شواهد نشان می‌دهد مردم ایران از فعالیت‌های دسته جمعی سازمان‌یافته و تشکیلاتی در حد لزوم استقبال نمی‌کنند، این بی‌اعتمادی و بی‌تفاوتی دلایل زیادی دارد، یک دلیل می‌تواند این نکته باشد که احزاب و تشکل‌های سیاسی در ایران بیشتر قائم به فرد هستند، یک دلیل دیگر اینکه معمولا هر جناحی هر حزبی که در ایران به قدرت می‌رسد پس از رسیدن به قدرت مقهور و مغلوب جمعی تندرو و افراطی داخلی می‌گردد که وجود همین جمع باعث شکست آن حزب و جناح در آینده می‌گردد وجود تندروها در بین اصولگرایان و اصلاح طلبان قابل انکار نیست.
بیانیه اخیر جبهه اصلاحات ایران - 26 مرداد 404 - با مضمون «آشتی ملی؛ فرصتی طلایی برای تغییر و بازگشت به مردم» باعث واکنش‌های متفاوتی بین اصولگرایان و اصلاح‌طلبان شده است، تندترین نقدها را تندروهای جریان اصولگرا از جنس کیهان و جوان و تسنیم داشته‌ اند، در بین اصلاح طلبان هم چهره های شناخته شده ای انتقاد کردند، ذکر برخ نظرات خالی از لطف نیست، به زعم نویسنده سرمقاله روزنامه هم میهن با عنوان«آشتی ملی یا بازتولید بن بست؟ » متن بیانیه در نگاه نخست حاوی نکات درستی است: اذعان به بحران اقتصادی، هشدار نسبت به پیامدهای جنگ اخیر و خطر بازگشت پرونده هسته‌ای ایران به شورای‌عالی امنیت‌ملی و تأکید بر ضرورت بازسازی اعتماد ملی.
اما پرسش اصلی این است که آیا چنین بیانیه‌ای، وقتی از سوی جریانی صادر می‌‌شود که خود را اصلاح‌طلب و درون حکومت معرفی می‌کند، می‌تواند کارکردی عملی داشته باشد یا بیشتر در حد بیان آرزوها و آرمان‌ها باقی می‌ماند؟
محمد قوچانی، رئیس کمیته سیاسی حزب کارگزاران سازندگی، در یادداشتی تحلیلی، صدور این بیانیه را دارای سه هزینه کلان برای ایران می‌داند:
۱- تضعیف دست دولت مسعود پزشکیان در مذاکرات، در حالی که دشمن صلح را به‌معنای تسلیم می‌فهمد.
۲- تقویت جریان‌های تندروی اصولگرا که درصدد تقابل دولت با نظام‌اند.
۳- تخریب فضای وفاق ملیِ به‌وجود آمده پس از تجاوز اخیر اسرائیل.
قوچانی تأکید کرد که دولت پزشکیان با اعتماد نظام روی کار آمده و اصلاح‌طلبان باید به‌جای صدور بیانیه علنی، از مسیرهای مشورتی، حمایت خود را از روند دیپلماسی اعلام کنند. او هشدار داد که دادن بهانه به دست جنگ‌طلبان داخلی و خارجی، ضربه‌ای است به مشروعیت اصلاحات
صادق زیباکلام درخصوص بیانیه اصلاح‌طلبان گفت: من معتقدم این بیانیه واقع‌بینانه است و به نفع مردم ایران، آینده کشور و خود نظام می‌باشد این خواسته‌ها به خیر و صلاح منافع ملی کشور، به نفع ایران، و نظام و به نفع بقا و آینده جمهوری اسلامی است .
علی مطهری در توئیتر نوشت: در بیانیه جبهه اصلاحات ایران اعلام آمادگی تعلیق داوطلبانه غنی‌سازی و پذیرش نظارت آژانس انرژی اتمی در قبال رفع کامل تحریم‌ها پیشنهاد شده است. ولی بعید است که آنها بپذیرند بلکه درخواست‌های جدید موشکی و منطقه‌ای مطرح می‌کنند و تا حکومت اسرائیل بر منطقه را نپذیریم کوتاه نمی‌آیند .
روزنامه کیهان در انتقاد تندوتیزی به بیانیه‌های منتشرشده اصلاح‌طلبان، در مطلبی با عنوان «بیانیه جبهه اصلاحات یا ترجمه فارسی سخنرانی نتانیاهو؟!» نوشت: جبهه اصلاحات اخیراً ضمن انتشار بیانیه‌ای که با عنوان نمایشی و شعاری «تنها راه نجات کشور، تغییر و بازگشت به مردم است»، به جای دغدغه‌های عمومی به مطالبات نامشروع جناحی اشاره کرد.
در بیانیه اخیر جبهه اصلاحات آمده است: «امروز، روان جمعی ایرانیان زخمی است و سایه ناامیدی و اضطراب، هم‌چنان بر زندگی روزمره مردم سنگینی می‌کند... امروز، پیامدهای جنگ در کنار تورم افسارگسیخته، رکود تولید، سقوط ارزش پول ملی و فرار سرمایه، خطر فلج اقتصادی را بیش از هر زمان برجسته‌تر کرده است».
این بیانیه با القای ناامیدی متمرکز بر شکاف‌های اجتماعی است و به واگرایی بیش از هم‌گرایی اشاره دارد؛ تکرار این گزاره‌ها نارضایتی مصنوعی را به جامعه تحمیل و سرخوردگی ساختگی را به عنوان یک حس عمومی همه‌گیر خواهد کرد.
عبدالله گنجی کارشناس مسائل سیاسی گفت: آنچه از بیانیه اصلاح‌طلبان صادر می‌شود نه دغدغه معیشت و اقتصاد مردم، بلکه تلاشی برای بازگشت به قدرت یا عبور از نظام دینی است.

به زعم نگارنده دعواهای سیاسی برای مردم آب و نان نمی شود، ایراد بیانیه‌ ی جبهه اصلاحات این است که یک عده را در مقام طلبکار و مدعی به میدان می آورد تا با تهییج فضای سیاسی افکار عمومی را از حقایق تلخی که در بحث مشکلات اقتصادی وجود دارد منحرف کند، مشکل امروز کشور این است که هیچ یک از دوجناح عمده، هیچ یک از جریانات سیاسی، هیچ ایده‌‏ای برای رفع مشکلات اقتصادی ندارند و روز به روز وضعیت معیشتی مردم بدتر و بدتر می شود.