مذاکره کردن از مذاکره نکردن بهتر است

به یک تدبیر نیکو آن توان کرد
که نتوان با سپاه بی‌کران کرد
برآیی، لشکری را بشکنی پشت
به شمشیری یکی تا ده توان کشت
اجازه می‌خواهم این سرمقاله را بیشتر با استفاده از نظرات متفاوتی که بزرگان عرصه ی سیاست دارند تنظیم کنم، به اعتقاد بسیاری از صاحب نظران سیاسی مذاکره خود به خود خوب یا بد نیست، مذاکره یک ابزار است، می‌توان از این ابزار استفاده ی خوب کرد و می توان استفاده ی بد انجام داد، اینکه چه کسی و در کجا از این ابزار استفاده می‌کند و با چه هدفی از این ابزار استفاده می‌کند بسیار مهم است.
اواخر آبان ۱۴۰۳ روزنامه جمهوری اسلامی مطلبی نوشت مبنی بر اینکه: « زیبنده نیست بعد از گذشت چند دهه نتوانیم درباره اینکه مذاکره خوب است یا نه تصمیم روشن و قطعی بگیریم نویسنده با تاکید بر این نکته که اسلام دین بلاتکلیفی نیست صریحا اذعان داشت که در عرف جوامع آنچه مورد پذیرش عقلاست این است که داناترین، با تدبیرترین، صالح‌ترین افراد به مناصب مختلف حکمرانی می‌رسند، در نظام جمهوری اسلامی هم افرادی که مناسب کلیدی را در اختیار دارند همین ادعا را دارند بنابراین انتظاری که از آنها وجود دارد این است که تکلیف این موضوعات بلاتکلیف را روشن کنند و مردم را از سردرگمی خارج نمایند، اسلام چه گناهی کرده است که شما به نام او به قدرت رسیده‌اید و بر مناصب مختلف تصمیم گیری تکیه زده‌اید ولی درباره حیاتی ترین موضوعات، تصمیم روشنی نمی‌گیرید و یا به تصمیماتی می‌رسید که در مرحله عمل دچار مشکل می‌شوند.»
یکی دیگر از اهل نظر معتقد است نقل به مضمون: « وقتی جامعه در حالت بلاتکلیفی قرار می‌گیرد آنها که بیخیال از مشکلات مردم در داخل کشور شادمانه بر طبل جنگ می‌کوبند از یک چیز غافلند و آن اینکه فشارها و تحریم‌ها فقط اقتصاد را به هم نمی ریزد بلکه روان جمعی را هم فرسوده می کند و وضعیتی بر مردم تحمیل می‌شود که هیچ چشم انداز روشنی ندارد، مردم نمی‌دانند پس‌انداز کنند یا خرج، مهاجرت کنند یا بمانند طلا و دلار بخرند یا بفروشند به توافق دل ببندند یا نبندند،درروانشناسی جمعی وقتی جامعه در حالت بلاتکلیفی قرار داشته باشد فشار دائمی و عدم قطعیت باعث شکل‌گیری نوعی«فرسودگی تصمیم گیری» می‌شود، ذهن‌ها خسته می‌شوند قدرت تحلیل پایین می‌آید،شایعه ها جای تحلیل را می‌گیرد و ترس به جای تعقل می‌نشیند. »
روزنامه هم میهن 23 فروردین1404 کمتر از چند ساعت مانده به شروع مذاکرات به سیاستمداران توصیه می کند :«همه می‌دانند که مذاکرات امروز در هر چارچوبی انجام شود؛ قطعاً اصول کلی آن در بالاترین سطوح سیاسی کشور به تصویب رسیده است. این برداشت بسیار روشنی است؛ چون نظردهنده نهایی درباره انجام و عدم انجام چنین مذاکراتی در ایران شناخته شده است و همه مسئولین کشور نیز بارها آن را گفته‌اند و اصولاً کسی جرأت انجام آن را بدون تصویب رسمی ندارد.ضروری است سیاستمداران اعم از موافق و مخالف مذاکره مواضعی سازنده اتخاذ کنند؛ مواضعی که به سود خیر جمعی و عموم مردم باشد.
سیاستمداران باید خود را از اسارت کینه‌ها و نفرت‌ها رها کنند؛ زیرا با چنین رویکردی نه‌تنها خود را در سراشیبی خطرناک قرار خواهند داد، بلکه زیان اصلی این نگاه متوجه مردم می‌شود.
به گزارش خبرگزاری دولتی ایرنا : دولت چهاردهم ضمن گفت‌وگو با طرف آمریکایی هیچگاه همه امور کشور را به مذاکرات گره نزده اما در عین حال از توافق هم استقبال می‌کند، توافقی که باید عزتمندانه، شرافتمندانه و دربرگیرنده منافع ملی باشد.

به گزارش ایرنا، طرفین بعد از برگزاری دور نخست مذاکرات غیر مستقیم ایران و آمریکا در مسقط، نظر مثبت خود را درباره دور اول گفت‌وگوها اعلام کردند. قرار است مرحله دوم، مذاکرات مسقط در داخل کشور با بازخوردها و بازتاب‌های گسترده‌ای رو به رو شد و تیم مذاکره کننده به تهران بازگشت، همه منتظر موضع‌گیری شخص اول کشور پیرامون گفت و گوهای سیاسی میان تهران و واشنگتن بودند چرا که اظهارات ایشان چشم انداز جدیدی را پیش روی مسئولان و حتی رسانه‌ای‌ها ترسیم می‌کرد. زمان موعود فرا رسید و حضرت آیت الله خامنه‌ای ۲۶ فرودین ماه در اولین دیدار سال نو با مسئولان ارشد سه قوه، گفت‌وگوهای عمان را یکی از ده‌ها کار وزارت امور خارجه خواندند و تأکید کردند:« مسائل کشور نباید به این گفت‌وگوها گره زده شود و اشتباهی که در برجام انجام شد و همه چیز کشور را به پیشرفت مذاکرات منوط کرد، نباید تکرار شود چرا که کشور شرطی می‌شود و همه چیز از جمله سرمایه‌گذاری تا مشخص شدن نتیجه مذاکرات معطل می‌ماند ایشان با پرهیز دادن از «خوش‌بینی و بدبینی افراطی» به این گفت‌وگوها افزودند: در گام‌های اول تصمیم کشور به مذاکره خوب کار شده است، بعد از این هم باید با دقت حرکت کرد ضمن اینکه خطوط قرمز برای ما و برای طرف مقابل کاملاً روشن است. » به زعم نگارنده در راستای فرمایشات مقام معظم رهبری مذاکره کردن از مذاکره نکردن بهتر است و باید از مذاکره و توافق استقبال کرد البته توافقی که فی نفسه عزتمندانه و شرافتمندانه باشد.