آخرین اخبار

وقتی آرزوها کوچک می‌شوند؛ تاثیر مسائل اقتصادی بر جوانان

  طبق آمار منتشر شده، یک خانوار شهری برای خانه‌دار شدن به طور متوسط باید ۴۹ سال و در تهران حدود ۸۹ سال پس‌انداز کند* با توجه به قیمت انواع خودروهای داخلی در بازار کشور، یک کارگر برای خرید خودرویی مانند پراید ۱۳۱ حداقل باید ۵۰ ماه یا بیشتر از ۴ سال از حقوق خ...
کد مطلب : 486
شنبه, 03 آبان 1404
98 بازدید
نویسنده : محبوبه وزیری

 

  • طبق آمار منتشر شده، یک خانوار شهری برای خانه‌دار شدن به طور متوسط باید ۴۹ سال و در تهران حدود ۸۹ سال پس‌انداز کند*
  • با توجه به قیمت انواع خودروهای داخلی در بازار کشور، یک کارگر برای خرید خودرویی مانند پراید ۱۳۱ حداقل باید ۵۰ ماه یا بیشتر از ۴ سال از حقوق خود را پس‌انداز کند. این رقم برای خودرویی مانند پژو ۲۰۶ به ۹۵ ماه، برابر با بیش از ۷ سال حقوق فعلی کارگر می‌رسد. در مورد خودرو سمند، نیاز به ۸۳ ماه یا بیش از ۶ سال از حقوق فعلی یک کارگر وجود دارد. کوییک را هم می‌توان با ۶۰ ماه، یا ۵ سال از حقوق فعلی کارگر خریداری کرد.
  • به گزارش مشرق، طبق آخرین آمار، هزینه‌های ماهیانه یک خانواده کارگری در شهرهای بزرگ به چند برابر حداقل حقوق تعیین‌شده رسیده است.
  • اجاره مسکن از حداقل دستمزد کارگران جلو زده!

 

کارشناسان معتقدند این نوع خبرها یا دانسته ها باعث به وجود آمدن تاثیرات اولیه و ثانویه بر جوانان می شود.

 

اثرات اولیه

یکی از اثراتی که این گونه واقعیات اجتماعی بر ذهن جوان و نوجوان باقی می گذارد احساس بی ثباتی و عدم توانایی در برنامه ریزی است. جوان امروز باری به هر جهت زندگی می کند و نمی تواند برنامه ریزی برای آینده داشته باشد.

در چنین شرایطی طبیعی است که استرس به بخش جدایی ناپذیر زندگی جوان ایرانی تبدیل شود. نگرانی بابت آینده شغلی، اضطراب ناشی از تورم و بی ثباتی اقتصادی باعث می شود زندگی جوان به جای این که صرف شکوفایی استعدادها و ساخت آینده شود به میدان نبردی برای بقا تبدیل شود. بسیاری از جوانان اعتراف می کند به جای زندگی کردن فقط روزها را می گذرانند . این جمله شاید به نظر ساده بیاید اما حقیقتی تلخ را بازتاب می دهد . جوان ایرانی در بهترین سال های عمرش در حال جا زدن است تا حرکت به جلو.

از دست رفتن انرژی درونی و انگیزه کار یکی دیگر از اثارات واقعیت های تورمی است. در شرایط تورم فزاینده، انگیزه جوان به شدت تضعیف می شود.

سقوط انتظارات یکی دیگر از این اثرات است . در علم اقتصاد افت سطح توقعات مردم « هشدار قرمز» است . جامعه ای که روزی رویایش خرید خانه یا داشتن یک شغل پایدار بود امروز برای خرید یک گوشی یا نیازهای ابتدایی پس انداز می کند. بعضی جملات بر شیشه مغازه ها نشان دهنده افت رویاهای مردم جامعه است. خرید لوازم التحریر قسطی یا خرید برنج با اقساط، نشان دهنده پایین آمدن قدرت خرید مردم نسبت به تورم و بالارفتن قیمت هاست. این موضوع انگیزه برای تحرک و اینده نگری را کاهش می دهد. جامعه ای که مردمش مجبور باشند، آرزوهایشان را کوچک کنند دیگر به سوی توسعه حرکت نخواهند کرد.

اثرات ثانویه

 

تاخیر در ازدواج

هر چند نمی توان از عوامل فرهنگی صرف نظر کرد اما از جمله مهمترین عوامل موثر در به تاخیر افتادن ازدواج‌ها بیکاری، مشکلات مالی و فقر است. یک جامعه‌شناس معتقد است که اکثریت جامعه تمایل به ازدواج و فرزندان بسیار دارند اما مشکلات اقتصادی مانع مهمی است.

خانمی که به تازگی و در ۳۱ سالگی ازدواج کرده است، می‌گوید: بسیاری از جوانان به دلیل «بی‌پولی و نداشتن درآمد کافی» ازدواج نمی‌کنند، در حال حاضر با هر یک از جوانان فامیل که در مورد ازدواج صحبت می‌کنم هیچ کدام برنامه‌ای برای ازدواج ندارند و بیشتر آنها نداشتن امنیت شغلی را یکی از دلایل عدم ازدواج خود می‌دانند.

 

 

جوانان به دنبال کار هم نمی روند

 

یک جامعه‌شناس در گفت‌وگو با ایلنا به بررسی و تحلیل داده‌های مرکز آمار ایران مبنی بر اینکه طی سال گذشته نزدیک به ۲۶ درصد جوانان در سن ۱۵ تا ۲۴ ساله کشور نه مشغول تحصیل بوده‌اند، نه دنبال مهارت‌آموزی و شغل پرداخت و گفت: این معضل ناشی از اختلالی است که در روند توسعه کشور اتفاق افتاده است.

همه افرادی که میانسال هستند این اختلال در روند توسعه را به واقع لمس کرده اند. یادگیری مهارت یا تحصیل در یک رشته دانشگاهی ، اشباع جامعه از تحصیل کرده های یک رشته خاص و تراکم کسانی که تمایل به یک شغل دارند.

و بعد نبودن نقشی برای آنان، عدم وجود فرصت شغلی و پس زده شدن آنان.

یقینا دیگر افرادی که در نوبت ها و ردیف های بعدی برای انتخاب شغل قرار می گیرند نمی خواهند دچار این تجربه ناخوشایند شوند و کسب مهارت یا تحصیل برایشان بی جاذبه می شود.

 

 

 

گرایش به رفتارهای فرار گونه

همه این عوامل باعث رفتارفرارگونه و عدم توجه یا التزام کافی به مسئولیت هایی که متوجه یک جوان است، می شود . آخرين آمارهاي بنياد ملي بازي‌هاي رايانه‌اي نشان مي‌دهد دست‌كم ۳۰ ميليون ايراني گيمر فعال هستند؛ بازيكناني كه متوسط سن آنها طي سال‌هاي اخير از ۲۵ به ۲۷ سال رسيده است. اين اعداد شايد تنها از گسترش يك سرگرمي حكايت كنند، اما به گفته عطيه بابايي، مخاطب‌شناس و پژوهشگر حوزه اجتماعي، فراتر از سرگرمي، بازي‌هاي ديجيتال امروز به جاي تعاملات واقعي و مهارت‌آموزي مي‌توانند به مسكن‌هاي موقتي براي فرار از فشارهاي اقتصادي و اجتماعي تبديل شوند و سبك زندگي، الگوهاي فراغت و حتي سلامت روان جامعه را به‌طور عميق تحت تاثير قرار دهند.