آخرین اخبار

بازنشستگان در برزخ بیم و امید حالشان خوش نیست

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت 
صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی
حافظ
یکشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۲، نمایندگان مجلس شورای اسلامی به افزایش سن بازنشستگی با هدف کاهش ناترازی صندوق های بازنشستگی رای موافق دادند،بر این اساس حداکثر سنوات  لازم برای بازنشست شدن 35 سال است، ح...
کد مطلب : 190
جمعه, 10 آذر 1402
37 بازدید
نویسنده : سید علیرضا نبوی ثالث

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت 
صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی
حافظ
یکشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۲، نمایندگان مجلس شورای اسلامی به افزایش سن بازنشستگی با هدف کاهش ناترازی صندوق های بازنشستگی رای موافق دادند،بر این اساس حداکثر سنوات  لازم برای بازنشست شدن 35 سال است، حداکثر سن بازنشستگی برای مردان ۶۲ سال و برای زنان ۵۵ سال مصوب شده است، البته این مصوبه برای اینکه به قانون تبدیل شود به تایید شورای نگهبان نیاز دارد، ناترازی صندوق‌های بازنشستگی زمانی اتفاق می‌افتد که میزان دارایی این صندوق‌ها از تعهدات مالی که بر دوششان سنگینی می‌کند کمتر باشد، گفته می‌شود بسیاری از صندوق‌های بازنشستگی با چنین بحرانی دست و پنجه نرم می‌کنند. 
در کشور ما ۱۸ صندوق بازنشستگی وجود دارد، صندوق های بازنشستگی، نهادهای مالی هستند که افراد بخشی از درآمد خود را زمانی که قادر به کار هستند  در آن سرمایه‌گذاری می‌کنند تا از منافع آن در هنگام پیری و از کار افتادگی بهره‌مند شوند،
سال‌هاست که بسیاری از کارشناسان ذیربط از ناترازی صندوق‌های بازنشستگی به عنوان یکی از ابر چالش‌های اقتصاد ایران در آینده یاد می‌کنند، 
ریشه ی اصلی بحران در صندوق‌های بازنشستگی، چند دلیل عمده می تواند داشته باشد، اینکه چقدر در طول سالیان متمادی، دولت‌ها به موقع، بدهی‌های خودشان را به این صندوق‌ها پرداخت کرده‌اند یا به جای پرداخت بدهی، شرکت‌هایی را به این صندوق‌ها واگذار کرده‌اند که عایدی و سود کافی برای پرداخت بدهی هایشان را نداشته به علاوه سوء مدیریت‌ها، کاهش جمعیت بیمه پرداز در برابر افزایش جمعیت مستمری بگیر و بازنشسته دلایلی ملموس هستند. 
دریغا این روزها صندوق‌های بازنشستگی و بازنشستگان هر دو با هم یک درد مشترک دارند، هر دو مصداق این نکته ظریف هستند که:
بر احوال آن کس بباید گریست
که دخلش بود نوزده، خرج بیست
بازنشستگان علاوه بر شرایط سخت معیشتی، رنجی بزرگتر نیز دارند، قصه ی پر غصه ی جانکاه:
بر آن انجمن زار باید گریست
که فریادرس را ندانند کیست
بازنشستگی بارانی است که بر سر همه افراد بیمه شونده، اعم از کشوری، لشکری، تامین اجتماعی و غیره روزی خواهد بارید، پیش بینی و تسریع در رسیدگی به وضعیت معیشتی این قشر که بخش اعظمی از آن بازماندگان تامین اجتماعی هستند، باید بزرگترین دغدغه مسئولانی باشد که باعث  ایجاد چنین وضعیتی در  صندوق‌های مسئله‌دار بازنشستگی شده‌اند.
اخیراً از جانب عضو هیئت رئیسه کمیسیون تلفیق نقل شده است که: دولت در جلسات کمیسیون تلفیق با افزایش حقوق بازنشستگان موافقت کرده است، اما می‌گوید نمی‌تواند به یکباره افزایش ۹۰ درصدی را اعمال کند، به گفته محسن زنگنه سخنگوی کمیسیون تلفیق، در راستای همسان سازی حقوق بازنشستگان، نمایندگان با دولت به توافق رسیده اند تا منابعی در اختیار صندوق‌ها قرار گیرد، لذا با شرایط جدید اصلاح سن بازنشستگی موافقت کرده‌اند،برخی از کارشناسان این تصمیم را یک درمان موقت تلقی می‌کنند و معتقدند این مصوبه می‌تواند تا حدی از بدتر شدن اوضاع فعلی بکاهد، اما نمی‌توان آن را یک اقدام دوراندیشانه که جلوی مشکلات و بحران را بگیرد تلقی کرد،این تصمیم مجلس ضروری است اما کافی نیست، تاحدی جبران یک دوره بی‌ تصمیمی و یا تصمیم گیری غلطی است که وضعیت را به حالت فعلی تبدیل کرده است. 
اخیرا نماینده مردم ایلام سارا فلاحی نامه ای به رئیس جمهور نوشته است که بخشی از آن زبان حال بازنشستگان است، مایلم بخشی خلاصه از این نامه را حسن ختام این سرمقاله قرار دهم، به تعبیر وی :
گفتمان انقلاب اسلامی ایران به عنوان یک گفتمان مترقی در سایه سه شعار عدالت، معنویت و عقلانیت تمام مرزهای فکری و فرهنگی جهان را در نوردیده است و جهانی دیگر پیش روی مردم گشوده است. آن چه می تواند این گفتمان را در داخل به چالش بکشد قدرت دشمن نیست بلکه عدم مدیریت ثروت ها و داشته های سرزمین مان توسط ما مسئولین است. ما می توانیم با مدیریت صحیح این ثروت های بی شمار، پاسخگوی مطالبات مردم باشیم. قطعا اگر این همه ثروت به درستی مدیریت شوند، اعتماد عمومی مردم که مهم ترین رکن سرمایه اجتماعی است تقویت می شود.
بنابراین با توجه به ثروت سرشار کشور، توانمندی ها و زیرساخت های عظیم خدمات رسانی که در اختیار دولت است و با توجه به امیدهای مردم به دولت و مجلس انقلابی، انتظار می رود، دولت سیزدهم به دنبال تلاش های مجلس شورای اسلامی، این مهم را به سرعت حل نماید، جمعیت کثیر و زحمتکش بازنشستگان، منتظر احقاق حق خود در سایه همسان‌سازی حقوق خود با شاغلین است.

نارضایتی هر بازنشسته صرفا به معنای نارضایتی یک نفر نیست بلکه به معنای نارضایتی یک خانواده و یک خاندان می باشد، در شرايطی که عزم مجلس شورای اسلامی برای انجام این مهم جزم است انتظار می رود دولت سیزدهم نیز برای حفاظت از کرامت بازنشستگان تلاش کند و با تامین اعتبار لازم برای همسان‌سازی حقوق بازنشستگان، این جامعه بزرگ را مورد توجه جدی قرار دهد.